Ονασεμνογένη αμπεπαρβοβέκη

Δραστική ουσία - Ενδείξεις, δοσολογία, αντενδείξεις

Ενδείξεις

Η δραστική ουσία Ονασεμνογένη αμπεπαρβοβέκη ενδείκνυται στις παρακάτω περιπτώσεις:

Νωτιαία μυϊκή ατροφία (SMA) τύπου 1

Χωρίς διάκριση φύλου – Μόνο βρέφη (40 ημερών - 1 έτους) , παιδιά (1 έτους - 12 ετών)

Η ονασεμνογένη αμπεπαρβοβέκη ενδείκνυται ενδοφλεβίως για τη θεραπεία: ασθενών με 5q νωτιαία μυϊκή ατροφία (SMA) με διαλληλική μετάλλαξη στο γονίδιο SMN1 και κλινική διάγνωση SMA τύπου 1, ή ασθενών ...

Νόσος Werdnig-Hoffmann

Για την ένδειξη αυτή, η βιβλιογραφία αναφέρει τις εξής αγωγές:

Ενδοφλέβια – μόνο βρέφη (40 ημερών - 1 έτους), παιδιά (1 έτους - 12 ετών) – 16,5-115,5 ml εφάπαξ διαλύματος με ονομαστική συγκέντρωση 2 × 10¹³ φορέων γονιδιώματος (vg) ανά ml, με βάση το σωματικό βάρος του ασθενούς

16,5-115,5 ml εφάπαξ διαλύματος με ονομαστική συγκέντρωση 2 × 10¹³ φορέων γονιδιώματος (vg) ανά ml, με βάση το σωματικό βάρος του ασθενούς

Χορήγηση

Στην περίπτωση που το βάρος του ασθενούς είναι ≥ 2.6 kg και το βάρος του ασθενούς είναι ≤ 21 kg :

Ενδοφλέβια, μεταξύ 16,5 χιλιοστόλιτρα ονασεμνογένη αμπεπαρβοβέκη και 115,5 χιλιοστόλιτρα ονασεμνογένη αμπεπαρβοβέκη, εφάπαξ.

Λεπτομερής περιγραφή

Για εφάπαξ δόση ενδοφλέβιας έγχυσης διαλύματος με ονομαστική συγκέντρωση 2 × 10¹³ φορείς γονιδιώματος (vg) ανά ml.

Οι ασθενείς θα λάβουν μια ονομαστική δόση 1,1 x 10¹⁴ vg/kg ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης. Ο συνολικός όγκος καθορίζεται από το σωματικό βάρος του ασθενούς.

Ο Πίνακας 1 δείχνει τη συνιστώμενη δοσολογία για ασθενείς με σωματικό βάρος 2,6 kg έως 21,0 kg.

Πίνακας 1. Συνιστώμενη δοσολογία με βάση το σωματικό βάρος του ασθενούς:

Εύρος βάρους ασθενούς (kg)	Δόση (vg)	Συνολικός όγκος δόσης^α (mL)
2,6–3,0	3,3 × 10¹⁴	16,5
3,1–3,5	3,9 × 10¹⁴	19,3
3,6–4,0	4,4 × 10¹⁴	22,0
4,1–4,5	5,0 × 10¹⁴	24,8
4,6–5,0	5,5 × 10¹⁴	27,5
5,1–5,5	6,1 × 10¹⁴	30,3
5,6–6,0	6,6 × 10¹⁴	33,0
6,1–6,5	7,2 × 10¹⁴	35,8
6,6–7,0	7,7 × 10¹⁴	38,5
7,1–7,5	8,3 × 10¹⁴	41,3
7,6–8,0	8,8 × 10¹⁴	44,0
8,1–8,5	9,4 × 10¹⁴	46,8
8,6–9,0	9,9 × 10¹⁴	49,5
9,1–9,5	1,05 × 10¹⁵	52,3
9,6–10,0	1,10 × 10¹⁵	55,0
10,1–10,5	1,16 × 10¹⁵	57,8
10,6–11,0	1,21 × 10¹⁵	60,5
11,1–11,5	1,27 × 10¹⁵	63,3
11,6–12,0	1,32 × 10¹⁵	66,0
12,1–12,5	1,38 × 10¹⁵	68,8
12,6–13,0	1,43 × 10¹⁵	71,5
13,1–13,5	1,49 × 10¹⁵	74,3
13,6–14,0	1,54 × 10¹⁵	77,0
14,1–14,5	1,60 × 10¹⁵	79,8
14,6–15,0	1,65 × 10¹⁵	82,5
15,1–15,5	1,71 × 10¹⁵	85,3
15,6–16,0	1,76 × 10¹⁵	88,0
16,1–16,5	1,82 × 10¹⁵	90,8
16,6–17,0	1,87 × 10¹⁵	93,5
17,1–17,5	1,93 × 10¹⁵	96,3
17,6–18,0	1,98 × 10¹⁵	99,0
18,1–18,5	2,04 × 10¹⁵	101,8
18,6–19,0	2,09 × 10¹⁵	104,5
19,1–19,5	2,15 × 10¹⁵	107,3
19,6–20,0	2,20 × 10¹⁵	110,0
20,1–20,5	2,26 × 10¹⁵	112,8
20,6–21,0	2,31 × 10¹⁵	115,5

^α ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο αριθμός των φιαλιδίων ανά κιτ και ο απαιτούμενος αριθμός κιτ είναι εξαρτώμενα από το βάρος. Ο όγκος δόσης υπολογίζεται χρησιμοποιώντας το ανώτατο όριο του εύρους βάρους του ασθενούς.

Ανοσορρυθμιστικό σχήμα

Μία ανοσοαπόκριση στο καψίδιο του AAV9 θα συμβεί μετά από τη χορήγηση της ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυξήσεις στις ηπατικές αμινοτρανσφεράσες, αυξήσεις στην τροπονίνη Ι, ή σε μειωμένο αριθμό αιμοπεταλίων. Προκειμένου να μετριαστεί η ανοσοαπόκριση συνιστάται ανοσορρύθμιση με κορτικοστεροειδή. Όταν είναι εφικτό, το πρόγραμμα εμβολιασμών του ασθενούς θα πρέπει να ρυθμίζεται προκειμένου να πραγματοποιείται ταυτόχρονη χορήγηση κορτικοστεροειδών πριν και μετά την έγχυση της ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης.

Πριν από την έναρξη του ανοσορρυθμιστικού σχήματος και πριν από τη χορήγηση της ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης, ο ασθενής πρέπει να ελέγχεται για σημεία και συμπτώματα ενεργών λοιμωδών νόσων οποιασδήποτε φύσης.

Ξεκινώντας 24 ώρες πριν από την έγχυση της ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης συνιστάται να ξεκινά το ανοσορρυθμιστικό σχήμα ακολουθώντας το χρονοδιάγραμμα παρακάτω (Πίνακας 2). Εάν σε οποιοδήποτε χρόνο οι ασθενείς δεν ανταποκρίνονται επαρκώς στο ισοδύναμο του 1 mg/kg/ημέρα από στόματος πρεδνιζολόνης, με βάση την κλινική πορεία του ασθενούς, θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο έγκαιρης γνωμοδότησης ενός παιδο-γαστρεντερολόγου ή παιδο-ηπατολόγου και προσαρμογής στο συνιστώμενο ανοσορρυθμιστικό σχήμα, η οποία περιλαμβάνει αυξημένη δόση, μεγαλύτερη διάρκεια ή παράταση της σταδιακής μείωσης του κορτικοστεροειδούς. Εάν η θεραπεία με από στόματος κορτικοστεροειδές δεν είναι ανεκτή, η ενδοφλέβια χορήγηση κορτικοστεροειδούς μπορεί να θεωρηθεί κλινικά ενδεδειγμένη.

Πίνακας 2. Ανοσορρυθμιστικό σχήμα πριν και μετά την έγχυση:

Πριν την έγχυση	24 ώρες πριν την ονασεμνογένη αμπεπαρβοβέκη	Πρεδνιζολόνη από στόματος 1 mg/kg/ημέρα (ή ισοδύναμο εάν χρησιμοποιείται κάποιο άλλο κορτικοστεροειδές)
Μετά την έγχυση	30 ημέρες (συμπεριλαμβάνοντας την ημέρα χορήγησης της ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης)	Πρεδνιζολόνη από στόματος 1 mg/kg/ημέρα (ή ισοδύναμο εάν χρησιμοποιείται κάποιο άλλο κορτικοστεροειδές)
Μετά την έγχυση	Ακολουθούμενη από 28 ημέρες: Για ασθενείς με ασήμαντα ευρήματα (φυσιολογική κλινική εξέταση, φυσιολογική ολική χολερυθρίνη, και των οποίων οι τιμές των ALT και AST είναι αμφότερες κάτω από 2 × ανώτατο φυσιολογικό όριο (ULN)) στο τέλος της περιόδου των 30 ημερών: ή Για ασθενείς με ανωμαλίες της ηπατικής λειτουργίας στο τέλος της περιόδου των 30 ημερών: συνέχιση έως ότου οι τιμές των AST και ALT είναι κάτω από 2 × ULN και όλες οι άλλες αξιολογήσεις (π.χ. ολική χολερυθρίνη) επιστρέψουν στο φυσιολογικό εύρος, ακολουθούμενη από σταδιακή μείωση επί 28 ημέρες ή περισσότερο εάν απαιτείται.	Τα συστηματικά κορτικοστεροειδή θα πρέπει να μειωθούν σταδιακά. Σταδιακή μείωση της πρεδνιζολόνης (ή ισοδύναμου εάν χρησιμοποιείται κάποιο άλλο κορτικοστεροειδές), π.χ. 2 εβδομάδες στα 0,5 mg/kg/ημέρα και κατόπιν 2 εβδομάδες στα 0,25 mg/kg/ημέρα από στόματος πρεδνιζολόνη Συστηματικά κορτικοστεροειδή (ισοδύναμα με από στόματος πρεδνιζολόνη 1 mg/kg/ημέρα) Τα συστηματικά κορτικοστεροειδή θα πρέπει να μειωθούν σταδιακά.

Η ηπατική λειτουργία (ALT, AST, ολική χολερυθρίνη) θα πρέπει να παρακολουθείται σε τακτά διαστήματα για τουλάχιστον 3 μήνες μετά την έγχυση της ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης (εβδομαδιαία τον πρώτο μήνα και κατά τη διάρκεια της συνολικής περιόδου σταδιακής μείωσης του κορτικοστεροειδούς, και ακολούθως κάθε δύο εβδομάδες για άλλον ένα μήνα), και στον υπόλοιπο χρόνο όπως ενδείκνυται κλινικά. Οι ασθενείς με αποτελέσματα των εξετάσεων ηπατικής λειτουργίας τα οποία επιδεινώνονται ή/και με σημεία ή συμπτώματα οξείας ασθένειας θα πρέπει άμεσα να αξιολογούνται κλινικά και να παρακολουθούνται στενά.

Εάν χρησιμοποιείται κάποιο άλλο κορτικοστεροειδές από τον γιατρό στη θέση της πρεδνιζολόνης, πρέπει να γίνουν παρόμοιες εκτιμήσεις και προσέγγιση για σταδιακή μείωση της δόσης μετά από 30 ημέρες.

Ιδιαιτερότητες δοσολογίας

Η ονασεμνογένη αμπεπαρβοβέκη χορηγείται ως εφάπαξ δόση ενδοφλέβιας έγχυσης. Θα πρέπει να χορηγείται με την αντλία σύριγγας χορηγούμενο ως εφάπαξ ενδοφλέβια έγχυση με αργή έγχυση διάρκειας περίπου 60 λεπτών. Δεν πρέπει να χορηγείται ως ενδοφλέβια δόση εφόδου ή ταχεία έγχυση (bolus).

Ενδορραχιαία – μόνο παιδιά (1 έτους - 12 ετών) – 3 ml εφάπαξ, περιεκτικότητας 1,2 × 10¹⁴ φορέων γονιδιώματος (vg)

Χορήγηση

Στην περίπτωση που η ηλικία του ασθενούς σε έτη είναι ≥ 2 :

Ενδορραχιαία, 3 χιλιοστόλιτρα ονασεμνογένη αμπεπαρβοβέκη, εφάπαξ.

Λεπτομερής περιγραφή

Για εφάπαξ ενδορραχιαία ένεση bolus μιας μονής δόσης 1,2 × 10¹⁴ vg.

Κάθε φιαλίδιο εφάπαξ δόσης περιέχει 1,2 × 10¹⁴ φορείς γονιδιώματος (vg) της ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης σε 3 mL διαλύματος. Η ονασεμνογένη αμπεπαρβοβέκη για ενδορραχιαία ένεση έχει ονομαστική συγκέντρωση 4 × 10¹³ vg/mL, και κάθε φιαλίδιο περιέχει εξαγώγιμο όγκο όχι λιγότερο από 3 mL.

Ανοσορρυθμιστικό σχήμα

Προκειμένου να μετριαστεί η ανοσοαπόκριση, συνιστάται ανοσορρύθμιση με κορτικοστεροειδή. Ενδέχεται να εμφανιστούν αυξήσεις στις αμινοτρανσφεράσες του ήπατος ή μειωμένος αριθμός αιμοπεταλίων μετά τη θεραπεία. Όταν είναι εφικτό, το πρόγραμμα εμβολιασμών του ασθενούς θα πρέπει να ρυθμίζεται προκειμένου να πραγματοποιείται ταυτόχρονη χορήγηση κορτικοστεροειδών πριν και μετά την ένεση της ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης.

Ο Πίνακας 1 δείχνει το συνιστώμενο ανοσορρυθμιστικό σχήμα πριν και μετά την ένεση.

Πίνακας 1. Συνιστώμενο ανοσορρυθμιστικό σχήμα πριν και μετά την ένεση:

Πριν την ένεση	24 ώρες πριν την ένεση της ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης	Πρεδνιζολόνη από στόματος 1 mg/kg/ημέρα (ή ισοδύναμο)
Μετά την ένεση	30 ημέρες (συμπεριλαμβάνοντας την ημέρα χορήγησης της ονασεμνογένης αμπεπαρβοβέκης)	Πρεδνιζολόνη από στόματος 1 mg/kg/ημέρα (ή ισοδύναμο)
Μετά την ένεση	Ακολουθούμενη από 28 ημέρες: Για ασθενείς με ασήμαντα ευρήματα (φυσιολογική κλινική εξέταση, φυσιολογική ολική χολερυθρίνη, και των οποίων οι τιμές των ALT και AST είναι αμφότερες κάτω από 2 × ανώτατο φυσιολογικό όριο (ULN)) στο τέλος της περιόδου των 30 ημερών: ή Για ασθενείς με ανωμαλίες της ηπατικής λειτουργίας στο τέλος της περιόδου των 30 ημερών: συνέχιση έως ότου οι τιμές των AST και ALT είναι κάτω από 2 × ULN και όλες οι άλλες αξιολογήσεις (π.χ. ολική χολερυθρίνη) επιστρέψουν στο φυσιολογικό εύρος, ακολουθούμενη από σταδιακή μείωση επί 28 ημέρες ή περισσότερο εάν απαιτείται.	Τα συστηματικά κορτικοστεροειδή θα πρέπει να μειωθούν σταδιακά. Η πρεδνιζολόνη (ή ισοδύναμο εάν χρησιμοποιείται κάποιο άλλο κορτικοστεροειδές) να μειωθεί σταδιακά, π.χ. με μειώσεις κατά 0,20 mg/kg/ημέρα ανά εβδομάδα για τουλάχιστον 4 εβδομάδες για την πρεδνιζολόνη από στόματος. Συστηματικά κορτικοστεροειδή (ισοδύναμα με από στόματος πρεδνιζολόνη 1 mg/kg/ημέρα) Τα συστηματικά κορτικοστεροειδή θα πρέπει να μειωθούν σταδιακά.

Εάν σε οποιοδήποτε χρόνο οι ασθενείς δεν ανταποκρίνονται επαρκώς στο ισοδύναμο του 1 mg/kg/ημέρα από στόματος πρεδνιζολόνης, με βάση την κλινική πορεία του ασθενούς, μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο έγκαιρης γνωμοδότησης ενός γαστρεντερολόγου ή ηπατολόγου και προσαρμογής στο συνιστώμενο ανοσορρυθμιστικό σχήμα, η οποία περιλαμβάνει αυξημένη δόση, μεγαλύτερη διάρκεια ή παράταση της σταδιακής μείωσης του κορτικοστεροειδούς. Εάν η θεραπεία με από στόματος κορτικοστεροειδές δεν είναι ανεκτή ή δεν είναι αποτελεσματική, η ενδοφλέβια χορήγηση κορτικοστεροειδών μπορεί να θεωρηθεί κλινικά ενδεδειγμένη.

Εάν χρησιμοποιείται κάποιο άλλο κορτικοστεροειδές από τον ιατρό στη θέση της πρεδνιζολόνης, πρέπει να γίνουν παρόμοιες εκτιμήσεις και προσέγγιση για σταδιακή μείωση της δόσης του κορτικοστεροειδούς μετά από 30 ημέρες.

Ιδιαιτερότητες δοσολογίας

Για ενδορραχιαία χρήση. Η θεραπεία πρέπει να χορηγείται ενδορραχιαία μέσω οσφυϊκής παρακέντησης από επαγγελματίες υγείας με εμπειρία στην εκτέλεση οσφυϊκών παρακεντήσεων.

Αμέσως πριν από τη χορήγηση, συλλέξτε το περιεχόμενο του φιαλιδίου στη σύριγγα, αφαιρέστε τον αέρα από τη σύριγγα, επιβεβαιώστε ότι ο όγκος της δόσης στη σύριγγα είναι 3 mL, καλύψτε τη σύριγγα με πώμα και μεταφέρετέ την στην τοποθεσία διεξαγωγής της ένεσης του ασθενούς.
Εφόσον ενδείκνυται από την κλινική κατάσταση του ασθενούς, θα πρέπει να εξεταστεί η χορήγηση καταστολής.
Μπορεί να εξεταστεί η χρήση απεικονιστικών τεχνικών για την καθοδήγηση της ενδορραχιαίας ένεσης.
Ο ασθενής θα πρέπει να αξιολογείται πριν και μετά την ενδορραχιαία ένεση για την παρουσία πιθανών καταστάσεων που σχετίζονται με την οσφυϊκή παρακέντηση, ώστε να αποφευχθούν σοβαρές επιπλοκές της διαδικασίας.
Πριν από τη χορήγηση, αφαιρέστε 3 mL εγκεφαλονωτιαίου υγρού (CSF) χρησιμοποιώντας βελόνα οσφυϊκής παρακέντησης.
Χορηγείται ως εφάπαξ ενδορραχιαία ένεση bolus σε διάστημα περίπου 1 ως 2 λεπτών.
Μετά την ενδορραχιαία ένεση, συστήνεται τοποθέτηση σε θέση Trendelenburg (ανάλογα με την κλινική κατάσταση του ασθενούς).

< Προηγούμενο: Γενικά

Επόμενο: Προφυλάξεις >