Ακετυλοσαλικυλικό οξύ

Αυξημένη βλάβη στον βλεννογόνο του γαστρεντερικού σωλήνα και παράταση του χρόνου αιμορραγίας, λόγω αθροιστικής δράσης.

Απορροφήσιμα αντιόξινα

Σε θεραπευτικές δόσεις, μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα αύξηση του βαθμού κάθαρσης των σαλικυλικών και μείωση της αποτελεσματικότητάς τους.

Μη απορροφήσιμα αντιόξινα

Μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα την αναστολή απορρόφησης του ακετυλοσαλικυλικού οξέος και μείωση της σχέσης του προς το σαλικυλικό οξύ στο πλάσμα.

Αντιδιαβητικά, π.χ. ινσουλίνη, σουλφονυλουρίες σε υψηλές δόσεις

Αυξημένο υπογλυκαιμικό αποτέλεσμα με υψηλές δόσεις ακετυλοσαλικυλικού οξέος, λόγω της υπογλυκαιμικής δράσης του ακετυλοσαλικυλικού οξέος και της εκτόπισης των σουλφονυλουριών από τις θέσεις δέσμευσης με τις πρωτεΐνες του πλάσματος, πράγμα το οποίο ενισχύει την υπογλυκαιμική δράση των αντιδιαβητικών δισκίων. Μπορεί να απαιτηθεί μείωση της δόσης των τελευταίων.

Αυξημένος κίνδυνος αιμορραγικών εκδηλώσεων. Μπορεί να απαιτηθεί μείωση της δόσης των αντιπηκτικών.

Διουρητικά σε συνδυασμό με το ακετυλοσαλικυλικό οξύ σε υψηλές δόσεις:

Μειωμένη σπειραματική διήθηση λόγω μείωσης της σύνθεσης των προσταγλανδινών στους νεφρούς.

Η ταυτόχρονη χορήγηση με αναστολείς διαύλων ασβεστίου αυξάνει τον κίνδυνο οξείας νεφρικής ανεπάρκειας σε συνδυασμό με υψηλή δόση ακετυλοσαλικυλικού οξέος.

Αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (ΜΕΑ) σε συνδυασμό με ακετυλοσαλικυλικό οξύ σε υψηλότερες δόσεις:

Μειωμένη σπειραματική διήθηση μέσω αναστολής των αγγειοδιασταλτικών προσταγλανδινών. Επιπλέον, μειωμένη αντιυπερτασική δράση.

Μειωμένα επίπεδα των σαλικυλικών στο αίμα κατά τη διάρκεια θεραπείας με κορτικοστεροειδή και κίνδυνος υπερδοσολογίας από σαλικυλικά μετά τη διακοπή αυτής της θεραπείας, μέσω αυξημένης απομάκρυνσης των σαλικυλικών από τα κορτικοστεροειδή. Η ταυτόχρονη χρήση μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα εμφάνισης αιμορραγιών από το γαστρεντερικό και ελκών.

Η χρήση σαλικυλικών πρέπει να αποφεύγεται για 6 εβδομάδες μετά τον εμβολιασμό για ανεμευλογιά, καθώς έχει αναφερθεί σύνδρομο Reye μετά τη χρήση σαλικυλικών στη διάρκεια λοίμωξης από φυσικό ιό ανεμευλογιάς.

Αυξημένος κίνδυνος γαστρεντερικής αιμορραγίας από το ανώτερο πεπτικό, λόγω πιθανής συνεργικής δράσης.

Μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα αυξημένο κίνδυνο τοξικής επίδρασης από τα σαλικυλικά εξαιτίας των διαταραχών της οξεοβασικής ισορροπίας που προκαλούν.

ΜΣΑΦ σε συνδυασμό με σαλικυλικά σε υψηλές δόσεις:

Αυξημένος κίνδυνος γαστρεντερικών ελκών και αιμορραγιών, λόγω συνεργικής δράσης.

Ουρικοζουρικά όπως βενζοβρωμαρόνη, προβενεσίδη ή σουλφινοπυραζόνη:

Mειωμένη ουρικοζουρική δράση (ανταγωνισμός της σωληναριακής ενεργητικής απέκκρισης του ουρικού οξέος).

Σύγχρονη χορήγηση ακετυλοσαλικυλικού οξέος και κρυσταλλικής πενικιλλίνης G προκαλεί μείωση του χρόνου ημίσειας ζωής της κρυσταλλικής πενικιλλίνης G.

Η ταυτόχρονη χρήση των ΜΣΑΦ και της κυκλοσπορίνης ή του τακρόλιμους μπορεί να αυξήσει την νεφροτοξική επίδραση της κυκλοσπορίνης και του τακρόλιμους. Η νεφρική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθείται σε περίπτωση ταυτόχρονης χρήσης αυτών των παραγόντων και του ακετυλοσαλικυλικού οξέος.

Το ακετυλοσαλικυλικό οξύ επηρεάζει αρνητικά την νεφρική απέκκριση της διγοξίνης και του λιθίου, με αποτέλεσμα αυξημένες συγκεντρώσεις στο πλάσμα. Συνιστάται η παρακολούθηση των συγκεντρώσεων της διγοξίνης και του λιθίου στο πλάσμα κατά την έναρξη και τη λήξη της θεραπείας με ακετυλοσαλικυλικό οξύ. Ενδέχεται να είναι απαραίτητη η προσαρμογή της δόσης.

Μπορεί να προκαλεί δηλητηρίαση από σαλικυλικά (ακόμα και με μικρότερες αναλογικά δόσεις των τελευταίων), ενώ παράλληλα μπορεί να μειωθεί η νατριοδιουρητική δράση της φουροσεμίδης.

Η γκριζεοφουλβίνη μπορεί να μειώσει την αποτελεσματικότητα του ακετυλοσαλικυλικού οξέος.

Βάσει πειραματικών δεδομένων, η ιβουπροφαίνη μπορεί να αναστείλει τη δράση του ακετυλοσαλικυλικού οξέος σε χαμηλές δόσεις στη συσσώρευση των αιμοπεταλίων, όταν γίνεται ταυτόχρονη χορήγηση. Σε μια μελέτη, κατά τη χορήγηση μονής δόσης ιβουπροφαίνης 400 mg, 8 ώρες πριν ή 30 λεπτά μετά την ταχεία αποδέσμευση ακετυλοσαλικυλικού οξέος δόσης 81 mg, παρουσιάστηκε μειωμένη δράση του ακετυλοσαλικυλικού οξέος στον σχηματισμό θρομβοξάνης ή στη συσσώρευση των αιμοπεταλίων. Εντούτοις, οι περιορισμοί αυτών των δεδομένων και οι αβεβαιότητες αναφορικά με την εξαγωγή συμπερασμάτων από τα ex vivo δεδομένα σε κλινικές περιπτώσεις, υποδηλώνουν ότι δεν μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για την τακτική χρήση της ιβουπροφαίνης και καμία κλινικώς σχετική επίδραση δεν θεωρείται πιθανή από την περιστασιακή χρήση ιβουπροφαίνης.

Η μεταμιζόλη ενδέχεται να μειώσει την επίδραση του ακετυλοσαλικυλικού οξέος στη συσσώρευση των αιμοπεταλίων, όταν λαμβάνεται ταυτόχρονα. Επομένως, ο συνδυασμός αυτός πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς που λαμβάνουν χαμηλή δόση ακετυλοσαλικυλικού οξέος για καρδιοπροστασία.

Αυξημένη αιματολογική τοξικότητα της μεθοτρεξάτης (μειωμένη νεφρική απέκκριση της μεθοτρεξάτης από ΜΣΑΦ γενικά και εκτόπιση της μεθοτρεξάτης από τις θέσεις δέσμευσής της με τις πρωτεΐνες του πλάσματος από τα σαλικυλικά).

Αυξημένος ρυθμός απορρόφησης των σαλικυλικών.

Κλινικά φαρμακοδυναμικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι η ταυτόχρονη χρήση ναπροξένης για περισσότερο από μία ημέρα διαδοχικά μπορεί να αναστείλει την επίδραση χαμηλής δόσης ακετυλοσαλικυλικού οξέος στη δράση των αιμοπεταλίων και αυτή η αναστολή μπορεί να παραμείνει μέχρι και αρκετές ημέρες μετά τη διακοπή της θεραπείας με ναπροξένη. Η κλινική σημασία αυτής της αλληλεπίδρασης δεν είναι γνωστή.

Αυξημένη τοξικότητα του βαλπροϊκού οξέος εξαιτίας της εκτόπισής του από τις θέσεις δέσμευσης με τις πρωτεΐνες του πλάσματος.

Μπορεί να συνεπάγεται μείωση της διουρητικής δράσης της σπειρονολακτόνης.

Οξινοποιητικά των ούρων (π.χ. βιταμίνη C): Μειωμένη απέκκριση των σαλικυλικών από τους νεφρούς.

Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή κατά τη χρήση του ακετυλοσαλικυλικού οξέος σε ασθενείς με σοβαρή ανεπάρκεια του ενζύμου αφυδρογονάση της 6-φωσφορικής γλυκόζης (G6PD), καθώς το ακετυλοσαλικυλικό οξύ μπορεί να προκαλέσει αιμόλυση ή αιμολυτική αναιμία. Παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο αιμόλυσης είναι π.χ. υψηλή δοσολογία, πυρετός ή οξείες λοιμώξεις.

Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή κατά τη χρήση του ακετυλοσαλικυλικού οξέος σε ασθενείς με ιστορικό γαστρεντερικών ελκών, συμπεριλαμβανομένων χρόνιων ή υποτροπιαζόντων ελκών.

Λόγω της ανασταλτικής δράσης του ακετυλοσαλικυλικού οξέος επί της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων που διαρκεί αρκετές ημέρες μετά τη χορήγηση, το ακετυλοσαλικυλικό οξύ μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη αιμορραγική τάση κατά τη διάρκεια και μετά τις χειρουργικές επεμβάσεις (συμπεριλαμβανομένων μικρών χειρουργικών επεμβάσεων, π.χ. εξαγωγές οδόντων).

Σε χαμηλές δόσεις, το ακετυλοσαλικυλικό οξύ μειώνει την απέκκριση του ουρικού οξέος και μπορεί να προκαλέσει κρίσεις ουρικής αρθρίτιδας σε ορισμένους ασθενείς με προδιάθεση.

Το ακετυλοσαλικυλικό οξύ αυξάνει την δραστικότητα του divalproex sodium. Μετά από συγχορήγηση μπορεί να αυξηθούν τα επίπεδα του ελευθέρου βαλπροϊκού στον ορό.

Τα σκευάσματα που περιέχουν ακετυλοσαλικυλικό οξύ δεν πρέπει να χορηγούνται σε παιδιά και εφήβους με ιογενείς λοιμώξεις, με ή χωρίς πυρετό, χωρίς τη συμβουλή γιατρού. Σε ορισμένες ιογενείς ασθένειες, ειδικά σε γρίπη τύπου Α, γρίπη τύπου Β και ανεμευλογιά, υπάρχει ο κίνδυνος εκδήλωσης συνδρόμου Reye, μιας πολύ σπάνιας, αλλά δυνητικώς απειλητικής για τη ζωή ασθένειας που απαιτεί άμεση ιατρική αντιμετώπιση. Ο κίνδυνος μπορεί να αυξάνεται με τη συγχορήγηση ακετυλοσαλικυλικού οξέος. Ωστόσο, δεν έχει αποδειχθεί καμία αιτιώδης σχέση. Η εμφάνιση επίμονου εμέτου με τέτοιες ασθένειες, μπορεί να είναι σημείο του συνδρόμου Reye. Τα σκευάσματα που περιέχουν ακετυλοσαλικυλικό οξύ συνιστάται να αποφεύγονται για 6 εβδομάδες μετά τον εμβολιασμό για ανεμευλογιά.

Η αναστολή της σύνθεσης των προσταγλανδινών μπορεί να έχει ανεπιθύμητη επίδραση στην κύηση και/ή στην ανάπτυξη του εμβρύου. Δεδομένα επιδημιολογικών μελετών έγειραν ανησυχία για αυξημένο κίνδυνο αποβολής και δυσπλασιών μετά τη χρήση αναστολέα σύνθεσης προσταγλανδινών στην αρχή της κύησης. Πιστεύεται ότι ο κίνδυνος αυξάνεται με τη δόση και τη διάρκεια της θεραπείας. Τα διαθέσιμα δεδομένα δεν υποστηρίζουν οποιαδήποτε συσχέτιση μεταξύ της χορήγησης ακετυλοσαλικυλικού οξέος και του αυξημένου κινδύνου για αποβολή. Δεν υπάρχει συμφωνία στις διαθέσιμες επιδημιολογικές μελέτες για το ακετυλοσαλικυλικό οξύ όσον αφορά στη δυσπλασία, αλλά δεν θα μπορούσε να αποκλεισθεί αυξημένος κίνδυνος γαστροσχιστίας. Σε μια προοπτική μελέτη, με έκθεση περίπου 14800 ζευγών μητέρων-παιδιών στην αρχή της κύησης (1°-4° μήνα), δεν αποδείχθηκε οποιαδήποτε συσχέτιση με αυξημένο ποσοστό δυσπλασιών.

Μελέτες σε ζώα έχουν δείξει τοξικότητα στην αναπαραγωγή.

Χαμηλές δόσεις (μέχρι και 100 mg/ημέρα):

Κλινικές μελέτες υποδεικνύουν ότι δόσεις μέχρι και 100 mg/ημέρα για περιορισμένη χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης που απαιτούν εξειδικευμένη παρακολούθηση, φαίνονται ασφαλείς.

Δόσεις άνω των 100 mg/ημέρα και μέχρι και 500 mg/ημέρα:

Δεν υπάρχει επαρκής κλινική εμπειρία σχετικά με τη χρήση δόσεων άνω των 100 mg/ημέρα μέχρι και 500 mg/ημέρα. Επομένως, οι παρακάτω συστάσεις για δόσεις 500 mg/ημέρα και άνω ισχύουν και για αυτό το εύρος δόσης.

Δόσεις 500 mg/ημέρα και άνω:

Από την 20ή εβδομάδα της κύησης και έπειτα, η χρήση του ακετυλοσαλικυλικού οξέος μπορεί να προκαλέσει ολιγοϋδράμνιο ως αποτέλεσμα της νεφρικής δυσλειτουργίας του εμβρύου. Αυτό μπορεί να συμβεί λίγο μετά την έναρξη της θεραπείας και είναι συνήθως αναστρέψιμο με τη διακοπή της θεραπείας. Επιπλέον, έχουν υπάρξει αναφορές περιστατικών στένωσης του αρτηριακού πόρου μετά από θεραπεία στο δεύτερο τρίμηνο, τα περισσότερα εκ των οποίων υποχώρησαν μετά τη διακοπή της θεραπείας. Συνεπώς, δεν πρέπει να χορηγείται το ακετυλοσαλικυλικό οξύ κατά τη διάρκεια του πρώτου και δευτέρου τριμήνου της κύησης, εκτός εάν είναι απολύτως αναγκαίο. Εάν γίνει χρήση του ακετυλοσαλικυλικού οξέος από μια γυναίκα που επιχειρεί να συλλάβει ή κατά τη διάρκεια του πρώτου και δευτέρου τριμήνου της κύησης, θα πρέπει να διατηρείται η χαμηλότερη δυνατή δόση και η μικρότερη δυνατή διάρκεια θεραπείας. Θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο διεξαγωγής προγεννητικού ελέγχου για ολιγοϋδράμνιο και στένωση του αρτηριακού πόρου μετά από έκθεση στο ακετυλοσαλικυλικό οξύ για αρκετές ημέρες από την εβδομάδα 20 της κύησης και έπειτα. ακετυλοσαλικυλικό οξύ θα πρέπει να διακοπεί εάν διαπιστωθεί ολιγοϋδράμνιο ή στένωση του αρτηριακού πόρου.

Κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου της κύησης, όλοι οι αναστολείς της σύνθεσης προσταγλανδινών μπορεί να εκθέσουν το έμβρυο σε:

• καρδιοαναπνευστική τοξικότητα (με πρώιμη στένωση/σύγκλειση του αρτηριακού πόρου και πνευμονική υπέρταση)
• νεφρική δυσλειτουργία (βλ. παραπάνω).

τη μητέρα και το νεογνό, στο τέλος της κύησης, σε:

• πιθανή παράταση του χρόνου αιμορραγίας, μια αντισυσσωρευτική επίδραση, η οποία μπορεί να επέλθει ακόμη και μετά από πολύ χαμηλές δόσεις.
• αναστολή των συσπάσεων της μήτρας με αποτέλεσμα την καθυστέρηση ή παράταση του τοκετού.

Συνεπώς, το ακετυλοσαλικυλικό οξύ σε δόσεις μεγαλύτερες από 100 mg/ημέρα αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου της κύησης. Δόσεις μέχρι και 100 mg/ημέρα μπορούν να χρησιμοποιούνται μόνο υπό αυστηρή παρακολούθηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Το ακετυλοσαλικυλικό οξύ διέρχεται τον πλακούντα και έχει ενοχοποιηθεί ως πιθανό τερατογόνο, μολονότι στον άνθρωπο δεν έχουν περιγραφεί περιπτώσεις τερατογένεσης.

Τα σαλικυλικά και οι μεταβολίτες τους απεκκρίνονται στο μητρικό γάλα σε μικρές ποσότητες. Καθώς δεν έχουν μέχρι στιγμής παρατηρηθεί ανεπιθύμητες ενέργειες στα βρέφη έπειτα από περιστασιακή χρήση, συνήθως δεν απαιτείται διακοπή του θηλασμού. Ωστόσο, εάν γίνεται τακτική χρήση ή λαμβάνονται υψηλές δόσεις, ο θηλασμός πρέπει να διακόπτεται πρώιμα. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις δηλητηρίασης σε θηλάζοντα βρέφη μητέρων που έπαιρναν 650 mg ακετυλοσαλικυλικού οξέος την ημέρα.

Το ακετυλοσαλικυλικό οξύ δεν έχει καμία επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων.

Καρδιαγγειακές χρήσεις

Περίληψη του προφίλ ασφαλείας

Οι καταγραφόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες βασίζονται σε αυθόρμητες αναφορές ανεπιθύμητων ενεργειών μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου που αφορούν σε όλες τις μορφές/περιεκτικότητες των φαρμακευτικών προϊόντων με δραστικό συστατικό το ακετυλοσαλικυλικό οξύ, και σε κλινικές δοκιμές με το ακετυλοσαλικυλικό οξύ ως το υπό μελέτη φάρμακο. Ο υπολογισμός της συχνότητας βασίζεται μόνο σε δεδομένα της μελέτης «ARRIVE» για το σκέλος του ακετυλοσαλικυλικού οξέος.

Κατάλογος ανεπιθύμητων ενεργειών υπό μορφή πίνακα

Η συχνότητα των ανεπιθύμητων ενεργειών που αναφέρθηκαν με το ακετυλοσαλικυλικό οξύ συνοψίζονται στον παρακάτω πίνακα. Οι ομάδες συχνοτήτων ορίζονται σύμφωνα με την ακόλουθη σύμβαση: συχνές (≥1/100 έως <1/10), όχι συχνές (≥1/1.000 έως <1/100), σπάνιες (≥1/10.000 έως <1/1.000).

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν μόνο κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου και για τις οποίες δεν ήταν δυνατόν να εκτιμηθεί η συχνότητα, καταγράφονται ως «μη γνωστής συχνότητας».

Ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν στη μελέτη «ARRIVE»* ή κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου σε ασθενείς που έλαβαν ακετυλοσαλικυλικό οξύ για καρδιαγγειακές ενδείξεις:

^* Η «ARRIVE» αποτελεί μια χρηματοδοτούμενη από τη Bayer κλινική δοκιμή στην οποία συμμετείχαν 6.270 άτομα στο σκέλος του ακετυλοσαλικυλικού οξέος 100 mg και 6.276 άτομα στο σκέλος του εικονικού φαρμάκου. Η διάμεση διάρκεια έκθεσης στο ακετυλοσαλικυλικό οξύ ήταν 5,0 χρόνια με εύρος από 0 έως 7 χρόνια.
^α Σε περιπτώσεις αιμορραγίας
^β Σε περιπτώσεις σοβαρών μορφών ανεπάρκειας του ενζύμου αφυδρογονάση της 6-φωσφορικής γλυκόζης (G6PD)
^γ Απειλητικά για τη ζωή/θανατηφόρα περιστατικά αναφέρθηκαν με το ακετυλοσαλικυλικό οξύ και εικονικό φάρμακο με την ίδια συχνότητα, <0,1%.
^δ Απαντώνται σε περιπτώσεις σοβαρών αλλεργικών αντιδράσεων.
^ε Σε ασθενείς με προϋπάρχουσα νεφρική δυσλειτουργία ή διαταραχή της καρδιαγγειακής κυκλοφορίας

Αναλγητική/ Αντιπυρετική χρήση

Οι γαστρεντερικές διαταραχές (ανώτερου και κατώτερου γαστρεντερικού) αποτελούν τη συχνότερη ανεπιθύμητη ενέργεια και συμπεριλαμβάνουν συνήθη σημεία και συμπτώματα δυσπεψίας, γαστρεντερικό και επιγαστρικό άλγος, σπανιότερα γαστρεντερική φλεγμονή και γαστρικό έλκος (αλλά όχι δωδεκαδακτυλικό), που δυνητικά αλλά πολύ σπάνια οδηγεί σε αιμορραγία γαστρικού έλκους και διάτρηση, με τα αντίστοιχα εργαστηριακά και κλινικά σημεία και συμπτώματα,διαφραγματοκήλη με μη γνωστή συχνότητα (ιδιαίτερα κατά τη μακροχρόνια θεραπεία).

Ναυτία, καύσος, επιγαστρική δυσφορία, έμετοι αναφέρονται σε ποσοστό 10-30% με σχετικά μεγάλες δόσεις. Απώλεια αίματος, αν και συνήθως αμελητέα, αναφέρεται στο 70%. Χρόνια όμως λήψη σαλικυλικών μπορεί να οδηγήσει σε σιδηροπενική αναιμία. Να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της απώλειας αίματος και του βαθμού γαστρικού ερεθισμού.

Επίσης, η σύγχρονη χορήγηση σαλικυλικών με τροφή δεν μειώνει την πιθανότητα απώλειας αίματος. Αναφέρεται όμως ότι τα μη ακετυλιωμένα σαλικυλικά (σαλικυλική χολίνη, σαλικυλικό μαγνήσιο, σαλσαλάτη) προκαλούν μικρότερη απώλεια αίματος από το ακετυλοσαλικυλικό οξύ, ενώ τα γαστροανθεκτικά δισκία προκαλούν μικρότερη συχνότητα ελκών ή εξελκώσεων. Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες από τον γαστρεντερικό σωλήνα είναι η πρόκληση επιπολής εξελκώσεων και η ενεργοποίηση παλιού γαστροδωδεκαδακτυλικού έλκους.

Αντιδράσεις υπερευαισθησίας με αντίστοιχες εργαστηριακές και κλινικές εκδηλώσεις περιλαμβάνουν αναπνευστική νόσο επιδεινούμενη από το ακετυλοσαλικυλικό οξύ, ήπιες έως μέτριες αντιδράσεις που δυνητικά επηρεάζουν το δέρμα, την αναπνευστική οδό, τη γαστρεντερική οδό και το καρδιαγγειακό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων συμπτωμάτων όπως εξάνθημα, κνίδωση, οίδημα, κνησμός, ρινίτιδα, ρινική συμφόρηση, καρδιοαναπνευστική δυσχέρεια, και πολύ σπάνια σοβαρές αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλακτικής καταπληξίας.

Η συχνότητα είναι μεγαλύτερη σε άτομα με ιστορικό άσθματος, πυρετού εκ χόρτου ή με ρινικούς πολύποδες.

Να σημειωθεί ότι τέτοιες αντιδράσεις δεν έχουν περιγραφεί με σαλικυλικό νάτριο ή σαλικυλικό μαγνήσιο.

Έχει πολύ σπάνια αναφερθεί παροδική ηπατική δυσλειτουργία με αύξηση των τρανσαμινασών του ήπατος.

Σπανίως αναφέρεται ηπατοτοξικότητα, ιδιαίτερα σε μακροχρόνια χορήγηση, που είναι συχνότερη σε παιδιά με νεανική ρευματοειδή αρθρίτιδα και σε ενηλίκους με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο ή ρευματοειδή αρθρίτιδα.

Έχουν αναφερθεί ζάλη και εμβοές των ώτων, τα οποία μπορεί να υποδηλώνουν υπερδοσολογία.

Έχουν αναφερθεί αιμόλυση και αιμολυτική αναιμία σε ασθενείς με σοβαρή ανεπάρκεια του ενζύμου αφυδρογονάση της 6-φωσφορικής γλυκόζης (G6PD).

Έχουν αναφερθεί νεφρική δυσλειτουργία και οξεία νεφρική βλάβη.