Προποφόλη

H προποφόλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόκληση αναισθησίας με αργή άμεση έγχυση με ενέσιμο διάλυμα ή με έγχυση.

Σε μη προθεραπευμένους και προθεραπευμένους ασθενείς, συνιστάται η προποφόλη 10 mg/mL με ένεση εφόδου (bolus) ή έγχυση (περίπου 4 mL [40 mg] κάθε 10 δευτερόλεπτα σε έναν μέσο υγιή ενήλικα) έναντι της ανταπόκρισης του ασθενούς έως ότου τα κλινικά σημεία δείξουν την έναρξη της αναισθησίας.

Οι περισσότεροι ενήλικες κάτω των 55 ετών χρειάζονται 1,5-2,5 mg/kg προποφόλης 10 mg/mL. Η συνολική δόση που απαιτείται για την εισαγωγή μπορεί να μειωθεί εάν η ταχύτητα χορήγησης είναι χαμηλότερη, δηλαδή 20-50 mg/min, αντί για 240 mg/min (= 40 mg/10 δευτερόλεπτα). Πέραν αυτής της ηλικίας, οι απαιτήσεις γενικά είναι μικρότερες. Σε ασθενείς κατά ASA ΙΙΙ και ΙV, μικρότεροι ρυθμοί χορηγήσεως πρέπει να εφαρμόζονται (περίπου 2 mL [20 mg] ανά 10 δευτερόλεπτα).

Ηλικιωμένοι ασθενείς

Σε ηλικιωμένους ασθενείς η απαιτούμενη δόση για την εισαγωγή αναισθησίας με προποφόλη 10 mg/mL μειώνεται. Η μείωση πρέπει να γίνεται ανάλογα με τη φυσική κατάσταση και την ηλικία του ασθενούς. Η μειωμένη δόση πρέπει να χορηγείται με πιο αργό ρυθμό και να τιτλοποιείται ανάλογα με την ανταπόκριση.

H προποφόλη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε παιδιά ηλικίας μικρότερης του 1 μηνός.

Για την επαγωγή της αναισθησίας σε παιδιά μεγαλύτερα του 1 μηνός, η προποφόλη 10 mg/mL συνιστάται να τιτλοποιείται αργά μέχρι να εμφανιστούν τα κλινικά σημεία που δείχνουν την έναρξη της αναισθησίας. Η δόση πρέπει να προσαρμόζεται σύμφωνα με την ηλικία και/ή το σωματικό βάρος.

Οι περισσότεροι ασθενείς άνω των 8 ετών χρειάζονται περίπου 2,5 mg/kg σωματικού βάρους προποφόλης 10 mg/mL για την εισαγωγή στην αναισθησία. Σε μικρότερα παιδιά, ειδικά στις ηλικίες μεταξύ 1 μηνός και 3 ετών, οι δοσολογικές ανάγκες μπορεί να είναι μεγαλύτερες (2,5 – 4 mg/kg σωματικού βάρους).

Χαμηλότερες δόσεις συνιστώνται για ασθενείς κατά ASA III και IV.

Η αναισθησία μπορεί να διατηρηθεί με τη χορήγηση προποφόλης είτε με συνεχή έγχυση είτε με επαναλαμβανόμενες εφάπαξ (bolus) ενέσεις έτσι ώστε να αποφευχθούν τα κλινικά σημεία ελαφριάς αναισθησίας.

Συνεχής έγχυση: Η μέση χορήγηση ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των ασθενών, αλλά ποσοστά της τάξης των 4-12 mg/kg/h συνήθως διατηρούν ικανοποιητική αναισθησία.

Επαναλαμβανόμενες εφάπαξ (bolus) ενέσεις: Εάν χρησιμοποιείται μία τεχνική που περιλαμβάνει επαναλαμβανόμενες εφάπαξ (bolus) ενέσεις, προσαυξήσεις από 25 mg ως 50 mg μπορούν να δοθούν ανάλογα με την κλινική ανάγκη. Η χορήγηση με ταχεία bolus ένεση (εφάπαξ ή επαναλαμβανόμενη) δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε ηλικιωμένους ασθενείς, καθώς αυτό μπορεί να οδηγήσει σε καρδιοαναπνευστική καταστολή. Σε ηλικιωμένους, ασταθείς ή υποογκαιμικούς ασθενείς και σε ασθενείς βαθμού ASA 3 και 4, συνιστάται μείωση της δόσης σε 4 mg/kg/h.

H προποφόλη δε συνιστάται για τη διατήρηση της αναισθησίας σε παιδιά ηλικίας μικρότερης του 1 μηνός.

Η αναισθησία μπορεί να διατηρηθεί σε παιδιά μεγαλύτερα από 1 μήνα μέσω χορήγησης προποφόλης 10 mg/mL είτε με έγχυση είτε με επαναλαμβανόμενες εφάπαξ (bolus) ενέσεις έτσι ώστε να διατηρείται το απαιτούμενο βάθος αναισθησίας. Ο απαιτούμενος ρυθμός χορήγησης διαφέρει αρκετά μεταξύ ασθενών, αλλά ρυθμοί που βρίσκονται στο εύρος 9–15 mg/kg/h συνήθως επιτυγχάνουν ικανοποιητική αναισθησία. Σε μικρότερα παιδιά, ειδικά στις ηλικίες μεταξύ 1 μήνα και 8 ετών, οι δοσολογικές απαιτήσεις μπορεί να είναι μεγαλύτερες.

Χαμηλότερες δόσεις συνιστώνται για ασθενείς κατά ASA III και IV.

Για την πρόκληση καταστολής σε χειρουργικές και διαγνωστικές επεμβάσεις ο ρυθμός χορήγησης πρέπει να εξατομικεύεται και να τιτλοποιείται ανάλογα με την κλινική ανταπόκριση.

Οι περισσότεροι ασθενείς χρειάζονται 0,5-1 mg/kg σε χρόνο 1-5 λεπτά για την έναρξη της καταστολής.

Η διατήρηση της καταστολής μπορεί να επιτευχθεί με τιτλοποίηση της έγχυσης της προποφόλης 10 mg/mL ανάλογα με το επιθυμητό επίπεδο καταστολής - οι περισσότεροι ασθενείς χρειάζονται 1,5-4,5 mg/kg/h. Επιπλέον της έγχυσης, εφάπαξ (bolus) χορήγηση 10-20 mg μπορεί να χρησιμοποιηθεί εφόσον απαιτείται ταχεία αύξηση του βάθους καταστολής. Σε ασθενείς κατά ASA ΙΙΙ και IV μπορεί να απαιτηθεί να μειωθεί ο ρυθμός χορήγησης και η δοσολογία.

Ηλικιωμένοι ασθενείς

Όταν η προποφόλη χρησιμοποιείται για τη διατήρηση της καταστολής, η δόση έγχυσης ή η "συγκέντρωση-στόχος" πρέπει επίσης να μειωθεί. Ασθενείς κατά ASA ΙΙΙ και ΙV θα απαιτούν περαιτέρω μειώσεις στη δόση και στο ρυθμό δόσης. Η ταχεία χορήγηση βλωμού (εφάπαξ ή επαναλαμβανόμενη) δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε ηλικιωμένους ασθενείς, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε καρδιοαναπνευστική καταστολή.

H προποφόλη δε συνιστάται για χειρουργικές και διαγνωστικές επεμβάσεις σε παιδιά ηλικίας μικρότερης του ενός μήνα.

Σε παιδιά ηλικίας μεγαλύτερης από ένα μήνα, οι δόσεις και ο ρυθμός χορήγησης πρέπει να προσαρμόζονται ανάλογα με το απαιτούμενο βάθος αναισθησίας και την κλινική ανταπόκριση. Οι περισσότεροι παιδιατρικοί ασθενείς χρειάζονται 1-2 mg/kg σωματικού βάρους προποφόλης 10 mg/mL για την έναρξη της καταστολής. Η διατήρηση της καταστολής μπορεί να επιτευχθεί με τιτλοποίηση της έγχυσης της προποφόλης 10 mg/mL, ανάλογα με το επιθυμητό επίπεδο καταστολής. Οι περισσότεροι ασθενείς χρειάζονται 1,5-9 mg/kg/h προποφόλης 10 mg/mL. H έγχυση μπορεί να συμπληρωθεί με εφάπαξ (bolus) χορήγηση έως 1 mg/kg σωματικού βάρους εφόσον απαιτηθεί μία ταχεία αύξηση του βάθους καταστολής.

Σε ασθενείς κατά ASA III και ΙV μικρότερες δόσεις μπορεί να απαιτηθούν.

Για την καταστολή κατά την εντατική θεραπεία, συνιστάται η προποφόλη 10 mg/mL να χορηγείται με συνεχή έγχυση. Ο ρυθμός έγχυσης πρέπει να καθορίζεται ανάλογα με το επιθυμητό βάθος καταστολής. Στους περισσότερους ασθενείς ικανοποιητική καταστολή μπορεί να επιτευχθεί με δόσεις μεταξύ 0,3–4,0 mg/kg/h προποφόλης 10 mg/mL. Η προποφόλη 10 mg/mL δε συνιστάται για καταστολή στην εντατική θεραπεία ασθενών ηλικίας 16 ετών ή μικρότερων.

Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίνεται σε ασθενείς με τροποποιημένο μεταβολισμό των λιπιδίων και σε άλλες καταστάσεις όπου τα λιπιδικά γαλακτώματα πρέπει να χορηγούνται με προσοχή.

Ηλικιωμένοι ασθενείς

Όταν η προποφόλη χρησιμοποιείται για τη διατήρηση της καταστολής, η δόση έγχυσης ή η "συγκέντρωση-στόχος" πρέπει επίσης να μειωθεί. Ασθενείς κατά ASA ΙΙΙ και ΙV θα απαιτούν περαιτέρω μειώσεις στη δόση και στο ρυθμό δόσης. Η ταχεία χορήγηση βλωμού (εφάπαξ ή επαναλαμβανόμενη) δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε ηλικιωμένους ασθενείς, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε καρδιοαναπνευστική καταστολή.