Λανρεοτίδη

Αρχικά, πρέπει να χορηγείται μία ενδομυϊκή ένεση ανά 14 ημέρες.

Σε περίπτωση ανεπαρκούς απάντησης, όπως κρίνεται από τα επίπεδα των θυρεοειδικών ορμονών και της TSH, η συχνότητα της ένεσης μπορεί να αυξηθεί σε μία ένεση ανά 10 ημέρες.

Ενδομυϊκή ένεση στο άνω έξω τεταρτημόριο του γλουτού.

Τα σημεία της ενδομυϊκής ένεσης θα πρέπει να εναλλάσσονται μεταξύ της δεξιάς και της αριστερής πλευράς του σώματος.

Η συνιστώμενη δόση έναρξης είναι 60 έως 120 mg χορηγούμενα ανά 28 ημέρες.

Η δόση πρέπει να ρυθμίζεται ανάλογα με τον βαθμό συμπτωματικής ανακούφισης που επιτυγχάνεται.

Η λανρεοτίδη χορηγείται με εν τω βάθει υποδόρια ένεση στο άνω έξω τεταρτημόριο του γλουτού ή στο άνω έξω μέρος του μηρού.

Για ασθενείς οι οποίοι λαμβάνουν σταθερή δόση λανρεοτίδης, η ένεση μπορεί να χορηγηθεί, μετά από κατάλληλη εκπαίδευση, είτε από τον ίδιο τον ασθενή ή από κάποιο εκπαιδευμένο άτομο. Σε περίπτωση αυτοχορήγησης, η ένεση πρέπει να γίνεται στο άνω έξω μέρος του μηρού.

Η απόφαση για χορήγηση είτε από τον ίδιο τον ασθενή είτε από κάποιο εκπαιδευμένο άτομο πρέπει να λαμβάνεται από έναν επαγγελματία υγείας.

Ανεξάρτητα από το σημείο της ένεσης, το δέρμα δεν πρέπει να διπλώνεται και η βελόνα πρέπει να εισέρχεται γρήγορα σε όλο το μήκος της, κάθετα στο δέρμα.

Τα σημεία της ένεσης πρέπει να εναλλάσσονται μεταξύ της αριστερής και της δεξιάς πλευράς του σώματος.

Αρχικά, πρέπει να χορηγείται μία ενδομυϊκή ένεση 30 mg ανά 14 ημέρες.

Σε περίπτωση ανεπαρκούς απάντησης, όπως κρίνεται από τα κλινικά συμπτώματα, η συχνότητα χορήγησης της ένεσης μπορεί να αυξηθεί σε μία ένεση κάθε 10 ημέρες ή το μέγιστο μία ένεση ανά 7 ημέρες.

Χορηγείται με ενδομυϊκή ένεση στο άνω έξω τεταρτημόριο του γλουτού.

Τα σημεία της ενδομυϊκής ένεσης θα πρέπει να εναλλάσσονται μεταξύ της δεξιάς και της αριστερής πλευράς του σώματος.

Αρχικά, πρέπει να χορηγηθεί μία ενδομυϊκή ένεση, για να εκτιμηθεί η ανταπόκριση του ασθενούς.

Σε ασθενείς με μείωση της παροχής του όγκου του συριγγίου τουλάχιστον κατά 50% μετά από 72 ώρες, πρέπει να χορηγείται μία ένεση κάθε 10 ημέρες μέχρι τη σύγκλιση του συριγγίου, ή το μέγιστο τρεις επιπλέον ενέσεις.

Ενδομυϊκή ένεση στο άνω έξω τεταρτημόριο του γλουτού.

Τα σημεία της ενδομυϊκής ένεσης θα πρέπει να εναλλάσσονται μεταξύ της δεξιάς και της αριστερής πλευράς του σώματος.

Η συνιστώμενη δόση είναι μία ένεση λανρεοτίδης 120 mg χορηγούμενη ανά 28 ημέρες.

Η θεραπεία με λανρεοτίδη θα πρέπει να συνεχίζεται για όσο διάστημα απαιτείται για τον έλεγχο του όγκου.

Η λανρεοτίδη χορηγείται με εν τω βάθει υποδόρια ένεση στο άνω έξω τεταρτημόριο του γλουτού ή στο άνω έξω μέρος του μηρού.

Για ασθενείς οι οποίοι λαμβάνουν σταθερή δόση λανρεοτίδης, η ένεση μπορεί να χορηγηθεί, μετά από κατάλληλη εκπαίδευση, είτε από τον ίδιο τον ασθενή ή από κάποιο εκπαιδευμένο άτομο. Σε περίπτωση αυτοχορήγησης, η ένεση πρέπει να γίνεται στο άνω έξω μέρος του μηρού.

Η απόφαση για χορήγηση είτε από τον ίδιο τον ασθενή είτε από κάποιο εκπαιδευμένο άτομο πρέπει να λαμβάνεται από έναν επαγγελματία υγείας.

Ανεξάρτητα από το σημείο της ένεσης, το δέρμα δεν πρέπει να διπλώνεται και η βελόνα πρέπει να εισέρχεται γρήγορα σε όλο το μήκος της, κάθετα στο δέρμα.

Τα σημεία της ένεσης πρέπει να εναλλάσσονται μεταξύ της αριστερής και της δεξιάς πλευράς του σώματος.

Η συνιστώμενη δόση έναρξης είναι 60 έως 120 mg χορηγούμενα ανά 28 ημέρες.

Η δόση μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με την ανταπόκριση του ασθενούς (κρίνεται από τη συμπτωματολογία ή/και το βιοχημικό αποτέλεσμα) ή από την πιθανή εμπειρία του ασθενούς με ανάλογα σωματοστατίνης.

Η δόση πρέπει να εξατομικεύεται ανάλογα με την ανταπόκριση του ασθενή (όπως αξιολογείται από τη μείωση των συμπτωμάτων ή/και τη μείωση των επιπέδων της GH και/ή τoυ IGF-1).

Για ασθενείς των οποίων τα κλινικά συμπτώματα και οι βιοχημικοί παράμετροι δεν ελέγχονται επαρκώς η δόση της λανρεοτίδης μπορεί να αυξηθεί σε 120 mg το μέγιστο σε διαστήματα των 28 ημερών.

Αν επιτευχθεί πλήρης έλεγχος (μείωση των επιπέδων της GH κάτω από 1 ng/ml, ομαλοποιημένα επίπεδα IGF-1 ή/και εξάλειψη των συμπτωμάτων), η δόση μπορεί να μειωθεί.

Οι ασθενείς που ελέγχονται καλά με ανάλογο σωματοστατίνης μπορούν εναλλακτικά να λάβουν θεραπεία με λανρεοτίδη 120 mg κάθε 42-56 ημέρες (6 έως 8 εβδομάδες).

Θα πρέπει να παρακολουθούνται μακροχρόνια τα συμπτώματα και τα επίπεδα GH και IGF-1 σε όλους τους ασθενείς σε τακτικά βάση.

Η λανρεοτίδη χορηγείται με εν τω βάθει υποδόρια ένεση στο άνω έξω τεταρτημόριο του γλουτού ή στο άνω έξω μέρος του μηρού.

Για ασθενείς οι οποίοι λαμβάνουν σταθερή δόση λανρεοτίδης, η ένεση μπορεί να χορηγηθεί, μετά από κατάλληλη εκπαίδευση, είτε από τον ίδιο τον ασθενή ή από κάποιο εκπαιδευμένο άτομο. Σε περίπτωση αυτοχορήγησης, η ένεση πρέπει να γίνεται στο άνω έξω μέρος του μηρού.

Η απόφαση για χορήγηση είτε από τον ίδιο τον ασθενή είτε από κάποιο εκπαιδευμένο άτομο πρέπει να λαμβάνεται από έναν επαγγελματία υγείας.

Ανεξάρτητα από το σημείο της ένεσης, το δέρμα δεν πρέπει να διπλώνεται και η βελόνα πρέπει να εισέρχεται γρήγορα σε όλο το μήκος της, κάθετα στο δέρμα.

Τα σημεία της ένεσης πρέπει να εναλλάσσονται μεταξύ της αριστερής και της δεξιάς πλευράς του σώματος.

Αρχικά, πρέπει να χορηγείται μία ενδομυϊκή ένεση 30 mg ανά 14 ημέρες.

Σε περίπτωση ανεπαρκούς απάντησης, όπως κρίνεται από τα επίπεδα της αυξητικής ορμόνης (GH) και του ινσουλινοειδούς αυξητικού παράγοντα-1 (IGF-1) (μετρηθέντα πριν την επικείμενη ένεση), ο ρυθμός χορήγησης μπορεί να τροποποιηθεί σε μία ένεση ανά 10 ημέρες ή το μέγιστο μία ένεση ανά 7 ημέρες.

Χορηγείται με ενδομυϊκή ένεση στο άνω έξω τεταρτημόριο του γλουτού.

Τα σημεία της ενδομυϊκής ένεσης θα πρέπει να εναλλάσσονται μεταξύ της δεξιάς και της αριστερής πλευράς του σώματος.